November was moeilijk. Ons lieve oude paard aan boord, Taz, stak de regenboogbrug over. Hij was begin dertig. Als je zou kijken naar een omrekeningskaart van de leeftijd van paarden naar de menselijke leeftijd, zou Taz bijna 90 zijn. Hij was aan het afvallen, struikelde vaak en was blind.
Voordat ik verder ga, wil ik mezelf even voorstellen. Ik ben Maria Chamberlain, mede-eigenaar met mijn man Brian van de Inn at Oxbow Acres in Milaan, New Hampshire. We zijn een kleine boerderij en we bieden uitzonderlijke accommodatie in onze prachtige blokhut in de buurt van het White Mountain National Forest. We bieden ons mooie pand ook aan als evenementenlocatie waar onze dierenvrienden uw evenement af en toe kunnen fotobombarderen. 😊
Terug naar Taz, de bejaarde Appaloosa die meer dan 22 jaar in deze accommodatie woonde.
Zijn baasje hield genoeg van hem om hem voor de winter veilig neer te zetten. Ze hield genoeg van ons om niet het risico te lopen dat we gewond zouden raken als Taz op het ijs zou uitglijden terwijl we hem de schuur in en uit leidden. Het was een goede beslissing, maar zeker een moeilijke beslissing - niet alleen voor ons, maar voor de rest van de kudde. We wisten dat paarden intuïtieve wezens zijn en emoties ervaren, maar we waren verbaasd over de mate van emotionele intelligentie van paarden. Laat me je vertellen wat er is gebeurd.
Het was een prachtige dag - de heldere azuurblauwe lucht paste bij het turkooizen halster van Taz tegen zijn veelkleurige gezicht. Ik ging naar het bovenveld om aan te geven waar uiteindelijk het gat gemaakt zou worden voor de laatste rustplaats van Taz. Mijn hart was zwaar. Ik was eigenlijk nog nooit aanwezig geweest toen een van onze huisdieren werd neergezet. Het was altijd Brian die ze naar de dierenarts bracht en dat proces afhandelde. Nu was de dierenarts naar de boerderij gekomen, en dat was niet te vermijden. Onze dierbare vriendin, Eileen, had steun nodig. Haar zus en twee andere vrienden kwamen naar boven met Taz en de jonge dierenarts. Ik heb nog enkele laatste foto's gemaakt van deze prachtige Appaloosa en zijn lieve baasje, terwijl ik tegelijkertijd de tranen op afstand hield.
„Ik ga hem een kans geven om hem te ontspannen. Houd zijn halster vast,” zei de dierenarts tegen Eileen, „en zodra ik hem het geconcentreerde fenobarbital geef, wisselen we van plaats en help ik hem om met de grond te gaan liggen. Zijn vitale functies zullen snel daarna stoppen.”
Net toen het kalmeringsmiddel werd toegediend, herinnerde ik me uit een boek dat ik had gelezen dat het nuttig zou zijn voor de kuddegenoten om hun vriend dood te zien, omdat ze zich anders altijd zouden afvragen wat er met hem was gebeurd. Ik rende om de andere twee paarden en de twee pony's naar het hoge veld te brengen, en opnieuw miste ik zijn laatste pass. Ik probeerde het niet te vermijden, maar in de vier minuten van mijn afwezigheid was Taz verdwenen.
Shannon, de merrie kwam naar boven en stopte plotseling in haar sporen - verbijsterd. Finn, mijn kwartpaard zag er plotseling getroffen uit. De uitdrukking van afschuw en bezorgdheid die ik bij mensen heb gezien bij de dood van een dierbare, hing aan zijn lieve gezicht. Tucker, de jongste, kwam naar voren, liep achteruit en keek toen van een kleine afstand toe. Maar Chester de mini - de kleine Chester boog zich voorover, snuivend en keek smekend naar ons op. Finn kwam dichterbij en Chester snauwde en joeg hem weg. Finn deinsde niet echt terug, maar hij wist dat hij Taz niet meer kon aanraken. De rustige minuten gingen voorbij toen Chester alles in zich opnam. En toen - het vreemdste - keek hij naar elk van de menselijke omstanders op en draaide zijn lippen alsof hij stilletjes de vraag uitsprak: „Wat is er gebeurd??? Waarom staat Taz niet op?”
„Heb je dat gezien?” Ik heb het aan de anderen gevraagd. Dat hadden ze. Zo vreemd. Zo ontroerend. Het was alsof hij totaal ongelovig was. Hij neukte Taz alsof hij hem aanmoedigde om op te staan.
Een paar minuten later besloot ik dat ik ook de ezels moest gaan halen. De kraam van Taz stond immers tegenover Charlie's toen we Charlie tijdelijk in de schuur nodig hadden. Charlie's moeder, Joy, kende Taz, maar bracht minder tijd met hem door. Op dat moment had de boer naast de deur een grote graafmachine gestuurd en ik gaf de machinist instructies over waar hij het gat moest graven. Het kostte me ongeveer 10-12 minuten om de halsters van de ezels te vinden en ze van het voorveld naar de achterweide te brengen. Ik leidde Charlie en onze vriendin Denise kwam achter Joy aan om er zeker van te zijn dat ze me volgde. Toen ik de eerste kleine heuvel beklommen, zag ik de paarden en pony's gegroepeerd in een hechte groep op ongeveer 120 meter afstand.
Kent u de fasen van verdriet die Elisabeth Kübler-Ross heeft geïntroduceerd? Ze komen niet noodzakelijk op orde, maar soms wel: ontkenning, boosheid, onderhandelen, depressie, acceptatie.
Dontkenning - dat is wat Chester tentoonstelde toen hij boven Taz stond te wachten tot hij opstond. Dat is wat hij ons probeerde te vertellen.
De tweede fase is boosheid.
Zodra Tucker Charlie de ezel zag, explodeerde hij van woede en het vuur breidde zich uit naar de andere drie paarden. Ze laadden in volle galop en renden op Charlie en mij af. Ik heb de leiding laten vallen. Charlie verstijfde even. Toen vluchtte hij! In minder dan 4 seconden vielen ze hem aan en er was een kakofonie van botsende benen en snuivende kreten. Charlie en Joy renden wild met boze paarden op hun staart. Ze vlogen langs me heen, langs Denise, en tot mijn verbazing - helemaal voorbij de omheining en het veld van de buren in en richting de weg.
Nu was ik ongelovig: „Hoe zijn ze daar terechtgekomen?” En net zo plotseling herinnerde ik me dat het hek was losgekoppeld, zodat de graafmachine in de wei kon komen.
Gelukkig was dat weiland al een paar weken omheind en stond het vol met weelderig gras. Toen de paarden erdoorheen renden en er voorbij reden, stopten ze en keerden zich om, gretig om het diepe gras te onderzoeken. (Godzijdank!) Uit gefrustreerde razernij begonnen ze enorme bosjes te trekken en zenuwachtig te kauwen - trillend en prikkelbaar. Het was alsof iemand een zak chips at als hij gefrustreerd was!
Ik kon Charlies lood oppakken en hem veilig terug naar zijn eigen weide brengen, en toen kwam ik terug voor Joy, die behoedzaam aan het eten was en zichtbaar verward was.
Uiteindelijk kwam iedereen terug naar waar ze thuishoorden en uiteindelijk in hun kraampjes voor de nacht.
Tijdens de ochtendklusjes werd ik begroet door rouwende gezichten. Niemand handelde zelf. Ze droegen allemaal droevige uitdrukkingen. En bij het vallen van de avond zag alles er hetzelfde uit.
Een andere fase van verdriet is onderhandelen waar er een wanhopige poging is om mogelijk te veranderen wat er is gebeurd door iets te doen. Het is de hoop dat „als ik X doe, ik misschien kan omkeren wat er net is gebeurd.” Een paard kan onmogelijk op die manier denken, toch?
Chester heeft dat gedaan. In de ochtend leid ik de paarden meestal één voor één naar het veld. Chester wilde niet uitgaan. Hij stopte in het gangpad van de schuur en ik moest mijn ooit kleine „gretige eter” overhalen om met me mee naar buiten te lopen. Nadat ik met hem had gesproken en hem iets lekkers had gegeven, zag hij er terneergeslagen uit. Zijn gebruikelijke routine om naar de anderen te galopperen met zijn „Little Pony Syndrome” bullishness verdween. Chester wilde zich niet bij de kudde voegen. Hij zou in de denkbeeldige voetsporen van Taz treden. Weet je nog hoe het weelderige veld was omheind? We hebben de paarden daar laten grazen sinds het overlijden van Taz. Maar Taz was de laatste tijd niet in die weide geweest. Hij was in de noordelijke velden, en daar zou Chester heen gaan. Met zijn neus op de grond, op de voetstappen van Taz volgend, liep hij langzaam en liep en liep hij op zoek naar zijn vriend. Misschien dacht Chester dat hij Taz zou vinden als hij gewoon die geur zou volgen. Pas toen zijn poging zinloos leek, zou Chester zich uiteindelijk bij de anderen voegen voor vandaag. Dit gebeurde meerdere dagen lang.
Chester en Charlie hielden elkaar voor de gek en worstelden samen. Ik besloot de pony's weer bij de ezels te plaatsen, en dat hielp wel. Die lieve ezels waren erg vergevingsgezind voor het recente angstaanjagende incident. Ze deden alsof er niets tussen hen was gebeurd. Al snel hingen Charlie en Chester samen en duwden ze elkaar als tienerbroers. Misschien WAS Chester iets agressiever toen hij zijn emotionele angst wegwerkte, maar Charlie ging er goed mee om.
De volgende dag bracht ik de ezels met alle anderen naar de groenere weide. Iedereen was prima samen - een enorme opluchting.
Het weekend kwam en dat gold ook voor de zichtbare fase van depressie. Chester lag op zijn zij in het veld en staarde naar de ruimte. Ik had die blik niet meer gezien sinds mijn tieners diepbedroefd waren door hun eerste liefdes. De pony zag er letterlijk leeg en melancholisch uit. En toen deed Shannon, de enorme kastanjemerrie, HETZELFDE. Het hele weekend gingen beiden liggen - lusteloos en eenzaam. Hartverscheurend!
Vandaag was een betere dag - acceptatie. Chester wilde nog steeds niet naar buiten gaan, maar eenmaal in de wei keek hij naar het noorden, maar toen begon hij langzaam naar de anderen in de zuidwestelijke weide te draven. Het wordt steeds beter. De andere paarden lijken meer op zichzelf, maar zijn nog steeds enigszins ingetogen. Het zal interessant zijn om te zien hoe lang dit rouwproces duurt.
Ik probeerde te begrijpen waarom Chester het overlijden van Taz zo moeilijk opnam. Chester en Tucker kenden Taz pas ongeveer 18 maanden. Maar zodra hij kon, vestigde de kleine Chester (die ongeveer 70 jaar oud is in paardenjaren) zich als baas. Die kleine harige pootjes hadden een gemene klap in de borst van de andere paarden, en hij liep rond als een krielhaan in een kudde grote kippen. Chester vertelt de anderen waar ze heen moeten en wanneer. Hij is soms zelfs vervelend voor ze, maar het is grappig om naar te kijken! Het is een van de dingen waar gasten dol op zijn als ze naar onze accommodatie komen: om te zien hoe deze boerderijdieren met elkaar omgaan. Het is best vermakelijk!
Ik geloof dat Chester als kuddebaas vindt dat hij zijn verantwoordelijkheid om zijn metgezellen te beschermen niet heeft gedaan. Dat is wat een alphengst doet. Dit voegt nog een extra laag toe aan zijn verdriet. Een andere theorie is dat Chester nu het oudste paard op het terrein is. Misschien voelt hij zijn eigen sterfelijkheid... Ik ben geen paardenpsycholoog. Ik ken slechts een vermoeden over deze majestueuze wezens. Maar dat is mijn informele beoordeling.
Ik kan dit blog niet beëindigen zonder een eerbetoon te brengen aan Taz. Er zijn zoveel verhalen die ik zou kunnen delen. Taz was het meest acceptabele dier op de boerderij. Hij accepteerde Brian en mij, de nieuwe eigenaren van het pand. Terwijl de andere dieren vreemden uit de weg gingen, stond Taz ons toe hem meteen te aaien. Hij was het paard dat gasten bezocht en stilletjes voor een foto stond.
Toen ik mijn eigen paard kreeg, Finn, werd hij een tijdje uit de kudde in quarantaine geplaatst. De andere boarders waren op dat moment niet bepaald hartelijk en lieten het hem weten door hem stijf te snuiven, te snuiven en te gillen. Hun oren waren altijd plat naar Finn gericht. Maar niet Taz. Taz ging meteen naar Finn toe en op paardenmode sloeg hij zijn arm om de schouder van Finn en verwelkomde hem in zijn ruimte. Eigenlijk was het neus aan neus, dan nek aan nek, en dan kon Finn aan zijn zijde grazen, maar het was als een knuffel van een man!
Toen de witte ezels - Charlie en Joy - kwamen, waren Finn en Shannon doodsbang! Ze deden alsof er geesten of buitenaardse wezens waren binnengevallen, en dat duurde weken! Maar Taz... Taz werd in de ezelweide gezet en terwijl de andere paarden vanaf de andere kant van de arena aandachtig toekeken, liet hij hen zien dat er absoluut niets te vrezen was. Toen we Taz weer bij de anderen plaatsten, leek hij hen te verzekeren dat hij helemaal oké was en dat er niets was om je zorgen over te maken. Taz was de ijsbreker.
We waren dol op de gevlekte markeringen van Taz en zijn puur witte achterkant. Veel gasten dachten aanvankelijk dat hij een koe was die buiten was met de paarden. Anderen dachten dat we hem zo hadden geschoren. Taz was altijd bereid om te praten. Mijn favoriete herinnering was van een maanverlichte maar enigszins mistige nacht. Ik heb wat afval in de container gegooid. Uit de mist kwam Taz naar me toe rennen, het maanlicht scheen fel op zijn witte stuit. Hij was een verlichte Pegasus, en het was niet moeilijk je voor te stellen dat hij vleugels had en boven mijn verwonderde hoofd zou vliegen! Zo denk ik nu over hem - een paardenengel die ons er allemaal aan herinnert hoe belangrijk het is om vreemden te verwelkomen.
Dit is niet het typische type blog dat je zou verwachten van een bed & breakfast/evenementenlocatie. Maar we zijn geen typische B&B, we zijn een kleine boerderij die in bedrijf is en we houden van elk wezen op de boerderij. We hopen dat je op bezoek komt en het wonder en de magie van The Inn at Oxbow Acres zult ervaren. Het is een geschenk om hier te wonen.
We weten dat mensen dichtbij en ver weg onze pagina kunnen tegenkomen, dus we gebruiken dit platform graag om andere kleine bedrijven te ondersteunen. Enkele andere trouwlocaties in boerderij/ranchstijl in het hele land zijn onder meer:
Bezoek aan de Cold Spring Farm
Evergreen Ranch trouwlocatie
De stallen bij Cypress Creek
Pine Lake Ranch
River House Montana
Ranch met 5 gezinnen
Evermore Ridge West
We hopen dat je ze gaat bekijken!